ต้นกำเนิดของโยคะ

โยคะเริ่มต้นจากอินเดีย แพร่หลายไปทั่วโลก คำว่า "โยคะ" เดิมหมายถึงการควบคุมม้าหรือวัว ตั้งแต่สมัยโบราณ ยังหมายถึงการปฏิบัติหรือการฝึกฝนบางอย่างที่ช่วยให้บรรลุเป้าหมายสูงสุด ตามคำจำกัดความใน "พระคัมภีร์โยคะ" ที่เขียนโดยปัตตันจาลี คือ "การควบคุมกิจกรรมของจิตใจ" โยคะมีประวัติอันยาวนานในอินเดีย อยู่ในระบบพราหมณ์โบราณ ชาวอินเดียเชื่อว่า ผ่านการฝึกโยคะ สามารถหลุดพ้นจากความทุกข์จากการเวียนว่ายตายเกิด จิตภายในจะรวมกับจิตสูงสุดของจักรวาล โยคะจะทำลายเมล็ดแห่งการเวียนว่ายตายเกิด จิตใจจะเข้าถึงความจริง ทุกอุปสรรคจะหายไป ปัจจุบันในอินเดียแทบแยกไม่ออกว่าโยคะกับศาสนาฮินดูต่างกันอย่างไร ทั้งในวัด หนังสือ ชีวิตประจำวัน และหลายด้าน ทั้งสองสิ่งผสมผสานกันอย่างลึกซึ้ง โยคะเป็นหนึ่งในวิธีเสริมสร้างสุขภาพที่เก่าแก่ที่สุดของตะวันออก กำเนิดตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ เป็นผลผลิตของปัญญาของมนุษย์ โยคะยังเป็นการตระหนักในชีวิตผ่านการสังเกตและสมาธิอย่างลึกซึ้งของบรรพบุรุษชาวอินเดีย คัมภีร์การฝึกโยคะเป็นเอกสารที่พิสูจน์ทฤษฎีและปฏิบัติร่วมกัน
ตำนานกล่าวว่า บนยอดเขาแม่ทัพพีสูง 8,000 เมตร ผู้คนเคยกลายเป็นผู้มีบุญ หรือผู้ฝึกตน ได้ถ่ายทอดความลับการฝึกอบรมให้กับผู้ที่ต้องการเรียนรู้ จึงสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน
ผู้ฝึกโยคะเริ่มต้นมีจำนวนน้อย ใช้สถานที่อย่างวัด บ้านเล็กในชนบท ถ้ำในภูเขาฮิมาลัย หรือป่าทึบ อาจารย์โยคะสอนให้ผู้ที่ต้องการเรียนรู้ ต่อมา โยคะค่อยๆ แพร่กระจายไปยังประชาชนทั่วไปในอินเดีย
ในปัจจุบัน โยคะเป็นวิทยาศาสตร์การฝึกอบรมร่างกายของชาวอินเดียที่สั่งสมมาหลายพันปี ไม่ใช่ความลับเฉพาะกลุ่มคนที่ซ่อนตัวอีกต่อไป ปัจจุบัน โยคะได้แพร่กระจายไปทั่วโลก มีโรงเรียนศึกษาโยคะเฉพาะทางในอินเดียจำนวนมาก โยคะมีระบบที่ครบถ้วนตั้งแต่ร่างกายถึงจิตใจ ปัจจุบัน โยคะไม่ได้จำกัดอยู่แค่ด้านปรัชญาหรือศาสนา แต่มีความหมายกว้างขึ้น ยังคงมีชีวิตชีวาอย่างยิ่งยาวนาน
เมื่อผู้ฝึกโยคะเข้าสู่สมาธิลึกที่สุด จิตจะตื่นรู้ถึงธรรมชาติของชีวิตและจุดสูงสุดของความดี ทำให้จิตส่วนตัวรวมกับจิตจักรวาล ปลุกพลังงานที่หลับใหลภายใน ได้รับการตื่นรู้สูงสุดและสุขสันต์สูงสุด