Fang Heqian: Ang pagkain ay isang kasiyahan din

Kapag sinasabi ang pagkain bilang gamot, marami ang sumasagot na “medicinal food” at agad na humahalakhak: “Hindi ito masarap, walang kulay, walang aroma, at ang lasa ay nakakabigo. Maaaring subukan minsan, pero hindi pwedeng kainin tuwing araw.” Talagang totoo, bagamat ang medicinal food ay hindi bagong konsepto sa China, marami pa ring naghuhuli sa pagkain na ito dahil sa karaniwang pagkain na ito ay simpleng kombinasyon ng gamot at pagkain, na ang epekto ay hindi gaanong mabuti kaysa kumain ng malaking baso ng herbal tea, at ang lasa ay natatangi at mahirap i-inom nang paulit-ulit. Mas madali kaya kumain ng herbal tea at pagkatapos ay kumain ng masarap na pagkain kaysa kumain ng isang table full of medicinal food. Ang ganitong mindset ang nagpapalayo sa atin sa pagkain bilang gamot.
Sa teorya ng Traditional Chinese Medicine, “gamot” at “pagkain” ay parehong nanggaling sa iisang pinagmulan. Maraming pagkain ay mismong gamot. Ang sabihin: “Kung ang matinding gamot ay ginagamit, ang 6/10 ng sakit ay mapapawi; kung ang medium gamot, 7/10; kung ang mababang gamot, 8/10; kung walang gamot, 9/10.” Ang pagkain ay walang gamot, kaya ang paggamit nito para sa pagpapagaling ay ang pinakamahusay na epekto. Kaya kahit ang medicinal food ay bahagi ng pagkain bilang gamot, hindi ito simple na “gamot + pagkain = medicinal food.” Bilang pagkain, una dapat matugunan ang pangunahing pangangailangan ng pagkain tulad ng kulay, amoy, lasa, anyo, at texture. Bilang gamot, dapat ipakita ang natural na epekto ng pagkain at maayong pagkombina, at dapat sundin ang principle ng diagnosis-based diet. Kung kailangan ng gamot, dapat ang lasa nito ay maging sweet, light, neutral, at walang amoy, para huwag mawala ang sarap ng pagkain.
Kaya ang tamang pagpili at pagluluto ng tamang pagkain, kasama ang katugmang kalagayan ng katawan at isip, ay nag-uugnay sa pagkain bilang gamot at sa sarap, na isang gawain na nangangailangan ng mataas na teknikal at artistiko na antas. Noong sinaunang panahon, ang mga hari at nobleman lamang ang nakakain ng ganitong esplendenteng at malikhain na pagkain.