ป้ายชื่อทองคำแขวนไว้ ชื่อเสียงก้องไกล – ตำนานเกี่ยวกับป้ายชื่อแพทย์ชื่อดัง

ในยุคสาธารณรัฐจีน ชายคนหนึ่งจากเซี่ยงไฮ้ ป่วยหนัก แพทย์หลายคนไม่สามารถรักษาได้ คิดว่ารักษาไม่ได้ แต่มีแพทย์แผนจีนคนหนึ่งเชื่อว่ารักษาได้ ให้ยา 3 ครั้ง ผลคือหายดี ชายคนนั้นรู้สึกขอบคุณมาก จึงให้เงิน 1,000 หยวน ขอให้จางไท่หยัน ชื่อว่า “ป้ายชื่อสามชื่อ” เพื่อเผยแพร่ชื่อเสียง จางไท่หยันเขียน 4 ตัวอักษร ว่า “ชื่อที่สามของเปี่ยนจือ” ชายคนนั้นสับสนมาก ถามคนอื่น ทุกคนคิดว่า “ชื่อที่สามของเปี่ยนจือ” ดูเหมือนจะมีนัยเสียดสี อาจเป็นข้อผิดพลาดจาก “ชื่อที่สองของเปี่ยนจือ” ชายคนนั้นขอให้จางไท่หยันแก้ไข แต่จางไท่หยันโกรธมาก กล่าวว่า “ไม่ได้เขียนผิด ชื่อที่สูงสุดของแพทย์ ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว ถ้าเขาเป็นแพทย์ที่ดี ต้องรู้ความหมายนี้” แล้วเพิ่มชื่อลงท้ายว่า “จางปิงหลิน” (ชื่อจริงของจางไท่หยัน) เพื่อยืนยันความจริง ชายคนนั้นไม่สามารถทำอะไรได้ จึงทำป้ายชื่อตามคำแนะนำ แพทย์ที่ได้รับป้ายชื่อนั้น รู้สึกดีใจมาก จึงแขวนไว้ในห้องโถง ความจริงแล้ว ตาม "ซีจี" ของเปี่ยนจือ ชื่อจริงคือ เต๋อเยว่เจิ้น ตาม "ซีจีเจิ้งอี้" ที่อ้างจาก "ฮวงตี้ปั้นจี้หนานซู" ว่า “เต๋อเยว่เจิ้นคล้ายกับเปี่ยนจือในยุคฮวงหยวน จึงเรียกอีกชื่อว่าเปี่ยนจือ” จึงถือว่าเป็น “เปี่ยนจือลำดับที่สอง” ดังนั้น จึงเรียกแพทย์คนหนึ่งว่า “เปี่ยนจือลำดับที่สาม” จึงไม่ผิด จางไท่หยันมีความรู้ลึกซึ้ง อย่างไรก็ตาม ทำไมถึงไม่รู้เรื่องนี้? นี่เป็นเรื่องเล่าที่น่าสนใจ ใช้เพื่อพูดถึงเรื่องราวเกี่ยวกับแพทย์ชื่อดังกับป้ายชื่อ
ป้าย หรือที่เรียกว่า ป้ายชื่อ คือแผ่นไม้ที่มีข้อความที่สรรเสริญหรือตั้งชื่อ แขวนไว้ที่ห้องโถงหรือประตู ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งที่โดดเด่นในวัฒนธรรมจีน กล่าวกันว่า ป้ายชื่อและแพทย์ชื่อดังมีความสัมพันธ์ที่แนบแน่น แพทย์รักษาโรคสำเร็จ ยิ่งเป็นโรคหนัก ผู้ป่วยจะรู้สึกขอบคุณ วิธีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือ มอบป้ายชื่อทองคำ ซึ่งเป็นประเพณีมาตั้งแต่โบราณ “มือช่วยชีวิตกลับมา” “แขวนหม้อเพื่อช่วยเหลือผู้คน” “สวนเมล็ดพันธุ์ร้อนแรง” ฯลฯ ป้ายชื่อเหล่านี้ทำให้ห้องโถงดูมีชีวิตชีวา ถ้าป้ายชื่อเป็นผลงานของบุคคลที่มีชื่อเสียงหรือผู้มีอำนาจ ค่าของมันยิ่งสูง ซึ่งมีความหมายทางประวัติศาสตร์ ชื่อเสียงของแพทย์จะปรากฏชัด
กงติงเซียน (ค.ศ. 1522–1619) ชาวเมืองจินซี มณฑลเจียงซี ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลหลวง ปีที่ 21 แห่งยุคหว่านเลี่ยง สมเด็จพระราชินีเจิ้นหวง จูชูเจียน ป่วยเป็นโรคท้องบวมเหมือนกลอง ซี่โครงด้านซ้ายมีก้อน ปวด นอนไม่หลับ หายใจไม่ออก ไม่กินอาหาร แพทย์ทุกคนไม่สามารถรักษาได้ จึงเรียกติงเซียนมา รับประทานยา 100 ครั้ง อาการเจ็บปวดหายไปทั้งหมด สมเด็จพระราชินีรู้สึกดีใจมาก จึงเรียกเขาว่า “แพทย์ชั้นยอด” พระราชทานป้ายชื่อ ตั้งชื่อว่า “แพทย์ชั้นยอดแห่งสวนแพทย์” นี่คือแพทย์คนแรกในประวัติศาสตร์การแพทย์ที่ได้รับตำแหน่ง “ชั้นยอด” หลุมศพของเขาอยู่ที่เมืองฟูโจว จินซี ปัจจุบัน ป้ายศพมีข้อความว่า “หลุมศพของกงติงเซียน แพทย์ประจำโรงพยาบาลหลวงยุคหมิง ชั้นยอดแห่งสวนแพทย์”
ปี 1916 ซุนวูเซียนเดินทางไปสำรวจซือโจว ฮูฮั่นหมิน ที่ไปด้วยกันป่วย ได้รับการรักษาโดยแพทย์ชื่อดังชื่อ จิวจี้เซียน รับประทานยา ครั้งเดียวหาย ซุนวูเซียนเขียน 4 ตัวอักษร “ช่วยเหลือผู้ป่วย” มอบให้ นักเขียนชาวซือโจว ชื่อ หลิวต้าเป่ย ยังเขียนคำขวัญให้ “ไม่จำเป็นต้องเจอภัย ไม่ต้องฟื้นคืนชีพ” ข้อความแนวนอน “รวมกันเป็น” รวมกันแล้วซ่อนชื่อ “จิวจี้เซียน” ปี 1929 แพทย์ทั่วประเทศต่อต้าน “ข้อเสนอการขจัดแพทย์แผนจีน” ของหวังจิงวี ป้ายชื่อและหนังสือพิมพ์ทั่วประเทศแขวนและตีพิมพ์คำขวัญของซุนวูเซียน ผลกระทบมหาศาล ไม่ต้องพูดถึง
ซุนวูเซียนยังเคยมอบป้ายชื่อให้แพทย์ชื่อดังจากเซี่ยงไฮ้ ชื่อ ติงกานเจิ้น ติงกานเจิ้นให้ความสำคัญกับกิจกรรมเพื่อสังคม ช่วยเหลือผู้ยากไร้ ทำสิ่งดีมากมาย ได้รับความนิยมจากประชาชน ได้ก่อตั้งโรงพยาบาลกว้างขวางทั้งในเซี่ยงไฮ้ใต้และเหนือ เพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยยากจน ติงกานเจิ้น รับค่าแพทย์เพียง 1 หยวน (ค่าแพทย์ทั่วไป 1-2 หยวน) สามารถรับยาฟรีหนึ่งครั้ง ด้วยความดีของติงกานเจิ้น แพทย์คนอื่นๆ ก็ร่วมมือกัน จัดตั้งสถานพยาบาลช่วยเหลือ เช่น โรงพยาบาลอินจี สมาคมช่วยเหลือร่วมกัน ฯลฯ ช่วยเหลือประชาชน ผลประโยชน์ไม่สิ้นสุด ซุนวูเซียนประทับใจในความดี จึงเขียนป้ายชื่อ “แบ่งปันความดีเพื่อช่วยเหลือผู้คน” เพื่อชื่นชม ป้ายชื่อนี้แขวนไว้กลางห้องโถงของติงกานเจิ้น ทำให้ห้องโถงดูมีชีวิตชีวา
จางเจียนเจี่ย (ค.ศ. 1880–1950) แพทย์ชื่อดังคนหนึ่งในหนานจิงยุคสาธารณรัฐ แพทย์แผนจีนกล่าวว่า “ใต้จาง เหนือชี” หมายถึง จางเจียนเจี่ย ทางใต้ ชีจินโม ทางเหนือ ทั้งสองเป็นแพทย์ชั้นยอด ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจีน หลินเซิน มอบป้ายชื่อ “แพทย์ชั้นยอดยุคปัจจุบัน” ให้จางเจียนเจี่ย ถือว่าสมควรได้รับ
ปี 1937 หลังจากเหตุการณ์ 7 กรกฎาคม กองทัพ 58 และ 60 ของยูนนาน ออกเดินทางไปต่อต้านญี่ปุ่น ผู้คิดค้นยาขาวยูนนาน ชื่อ จูฮุ่ยจาง บริจาคยา “เป่ยเป่าตาน” 30,000 ขวด ให้กับทหารต่อต้าน หลี่จงเจิ้น นำกองทัพ 400,000 คน ต่อสู้กับญี่ปุ่นที่เต๋อเอ้อร์ซวง ยาขาวยูนนาน ด้วยคุณสมบัติ “หยุดเลือด รักษาแผล” ช่วยชีวิตทหารต่อต้านจำนวนมาก ทำให้ชัยชนะในสงครามเต๋อเอ้อร์ซวง ซึ่งซีจีหงเหวินทราบ รู้สึกดีใจมาก จึงเขียนป้ายชื่อ “ผลลัพธ์ทั้งหมด” มอบให้จูฮุ่ยจาง พร้อมส่งคนไปยังเคิ่นหมิง ช่วงเวลานั้น ชื่อ “เป่ยเป่าตาน” แพร่กระจายไปทั่วประเทศ พร้อมกับกระแสต่อต้านญี่ปุ่น ผู้ว่าการมณฑลยูนนาน ถังจีหยา ยังมอบป้ายชื่อ “ยาที่ดีที่สุดในยูนนานใต้”
ปี 1929 หวังจิงวีเสนอ “ข้อเสนอการขจัดแพทย์แผนจีน” ที่มีชื่อเสียงในทางลบ ทำให้แพทย์แผนจีนทั้งประเทศโกรธ แพทย์ชื่อดังอย่าง ชีจินโม จัดตั้งคณะผู้แทนแพทย์แผนจีนภาคเหนือ ร่วมกับแพทย์จากทั่วประเทศไปกรุงปักกิ่งเพื่อเรียกร้อง โชคดีที่ ป้าของหวังจิงวี ป่วยเป็นโรคท้องเสีย แพทย์ตะวันตกทุกคนรักษาไม่หาย ใกล้ตาย ใครบางคนแนะนำให้เรียกชีจินโมมา หวังจิงวีไม่สามารถทำอะไรได้ จึงยอมให้ลอง ชีจินโมวินิจฉัยจากชีพจร ทุกครั้งที่พูด ถูกต้อง ป้าของหวังจิงวีรู้สึกพอใจ หัวเราะรับ หลังจากนั้น ชีจินโมพูดว่า “อย่ากังวล รับยา ครั้งเดียวหาย ไม่ต้องมาตรวจซ้ำ” อย่างนี้ อาการหนัก ครั้งเดียวหาย? ทุกคนสงสัย แต่ปรากฏว่า รับยาเพียงไม่กี่ครั้ง อาการก็หายจริง ป้าคนนั้นต้องการมอบป้ายชื่อ ชีจินโมพูดว่า “ไม่ต้องมอบป้ายชื่อ แค่คุณดูว่าแพทย์แผนจีนรักษาโรคได้หรือไม่” หวังจิงวีจึงต้องเปลี่ยนใจ มอบป้ายชื่อ “ความดีช่วยยืดอายุ” (จากคำพูดของซุนซี) “ความดี” หมายถึง “ความสุข” “ความดีช่วยยืดอายุ” หมายถึง ไม่มีความกังวล จึงจะยืดอายุ ซึ่งเป็นคำอวยพรที่ใช้บ่อย
การมอบป้ายชื่อให้แพทย์ หมายถึงการชื่นชม ขอบคุณ แต่ก็มีข้อยกเว้น คำพูดของหว่านจงหยาน “ไม่ได้เป็นขุนนางที่ดี ขอเป็นหมอที่ดี” เป็นการชื่นชมแพทย์ “เทียบเท่าขุนนางที่ดี” ถือเป็นคำชื่นชมที่ใช้ในป้ายชื่อ แต่ถ้าเปรียบแพทย์กับ “ขุนพลที่ดี” ก็ไม่ได้หมายถึงคำชื่นชม สมัยก่อน แพทย์คนหนึ่งในเซี่ยงไฮ้ อาจรักษาผิดพลาด หรือมีเหตุผลอื่น ผู้ป่วยมอบป้ายชื่อที่เขียนว่า “เทียบเท่าขุนพลที่ดี” ซึ่งไม่ใช่คำชื่นชม แต่เป็นการดูถูก เพราะในบทกวีของเฉาซง ยุคถัง กล่าวว่า “อย่าพูดถึงตำแหน่งขุนพล ชัยชนะของขุนพลหนึ่ง ต้องใช้ชีวิตของทหารหลายหมื่นคน” หมายถึง ขุนพลที่สร้างชัยชนะ ต้องใช้ชีวิตของทหารหลายหมื่นคน ดังนั้น ถ้าเรียกแพทย์ว่า “เทียบเท่าขุนพลที่ดี” ถือว่าเป็นการดูถูกอย่างรุนแรง แพทย์ต้องระลึกเสมอว่า อย่าเป็น “แพทย์ขุนพล”
แพทย์ชื่อดังได้รับป้ายชื่อจากผู้ป่วย ถือเป็นเรื่องน่ายินดีมาก แต่ทุกอย่างต้องมีข้อจำกัด ถ้าแขวนป้ายชื่อเต็มผนังเหมือนงานศิลปะ อาจดูเหมือนโอ้อวด แพทย์ชื่อดังหลายคนไม่สนใจ มองป้ายชื่อว่าไม่สำคัญ แสดงถึงความสงบ ไม่หวังชื่อเสียง ตัวอย่างเช่น หนึ่งในแพทย์ชื่อดังสี่คนของปักกิ่ง ชื่อ หวังเฟิงชุน (ค.ศ. 1884–1949) ชีวิตเรียบง่าย ไม่แสวงหาชื่อเสียง ตั้งชื่อห้องทำงานว่า “เป่อลู” หมายถึง ความสงบ ไม่แสวงหาชื่อเสียง กล่าวว่า “ทักษะทางการแพทย์ของแพทย์เป็นอย่างไร ผู้ป่วยรู้ดี ทำไมต้องโฆษณาตัวเอง?” “แพทย์ต้องการรักษาผู้ป่วย ต้องปฏิบัติตามคำสอนของจงจิง ศึกษาอย่างตั้งใจ รวบรวมสูตรยาหลายชนิด เพื่อเสริมสร้างตนเอง จึงจะช่วยเหลือผู้คนได้ ป้ายชื่อ ฯลฯ เป็นเพียงสื่อการโฆษณา ไม่ได้ช่วยเรื่องความรู้” ทุกครั้งที่ผู้ป่วยมอบป้ายชื่อ ต้องปฏิเสธอย่างสุภาพ ถ้าไม่สามารถปฏิเสธได้ ก็ไม่แขวนไว้ แพทย์ชื่อดังคนอื่นอย่าง เสี่ยวหลงยู่ (ค.ศ. 1870–1960) ก็เหมือนกัน ไม่ชอบโอ้อวด ท่านมีชื่อเสียงสูง แต่ไม่แสดงท่าทีของแพทย์ชื่อดัง หน้าบ้านมีป้ายไม้ขนาดเล็ก ยาว 1 ช่วง หน้ากว้าง 3 ซ่ง แกะสลักว่า “ซีล้งหยู่ บ้านแพทย์” เพียงเพื่อให้ผู้มาหาแพทย์รู้ว่าที่อยู่ ผู้มีชื่อเสียงหลายคนที่รักษาหาย มอบป้ายชื่อ แม้จะมีงานเขียนตัวอักษร ตกแต่งสวยงาม แต่ไม่แขวนไว้ สะสมเยอะแล้ว ให้คนขูดออก นำไปทำเฟอร์นิเจอร์ ความดีงามนี้ทำให้คนทั้งโลกชื่นชม