สร้างคำขวัญด้วยตัวเอง แสดงความรู้สึก – วิเคราะห์คำขวัญของแพทย์ชื่อดัง

คำขวัญเป็นรูปแบบการแสดงออกทางวัฒนธรรมจีนที่เฉพาะเจาะจง และเป็นรูปแบบวรรณกรรมที่สั้นที่สุด สามารถปรับขนาดได้ ความหมายลึกซึ้ง ทั้งนักปราชญ์และคนธรรมดาต่างก็ชอบ ถือว่าเป็นงานที่เหมาะกับทั้งคนรู้หนังสือและคนทั่วไป ประวัติศาสตร์มีแพทย์ชื่อดังหลายคนที่เขียนคำขวัญเพื่อแสดงความรู้สึกในช่วงว่าง ทั้งพูดถึงความล้ำลึกของวิชาแพทย์ หรือแสดงความรู้สึกในชีวิต หรือเขียนคำเตือนด้านจริยธรรม หรือเขียนคำเตือนที่มีความหมาย คำขวัญเหล่านี้มีความหมายลึกซึ้ง ได้รับความนิยม ยังสามารถเป็นแรงบันดาลใจให้คนรุ่นหลัง ถือเป็นทรัพย์สินทางจิตใจที่แพทย์ชื่อดังทิ้งไว้ให้เรา ขอเลือกคำขวัญที่ดีมาวิเคราะห์ร่วมกัน
“หวังให้ทุกคนมีสุขภาพดี แม้ต้องเสียตัวเองก็ไม่เป็นไร” แพทย์ชื่อดังจากเจียงซี ชื่อ แฟนเหวินปู เขียน แฟนเหวินปูมีชื่อเสียง ใจกว้าง ไม่เก็บเงิน ช่วยเหลือคนยากจน ให้ยาฟรี ใช้ใบสั่งยาที่มีตราประทับ สามารถไปรับยาได้ที่ร้านยา ทุกครั้งที่เทศกาลปีใหม่ วันตรุษจีน หรือสิ้นปี แฟนเหวินปู จ่ายเงินค่ายาที่ยืมไว้ให้ร้านยา ใช้เงินหมด ไม่สนใจ จึงเขียนคำขวัญนี้เพื่อแสดงความรู้สึก แพทย์มาหลายสิบปี แพทย์ชื่อดังคนนี้ กลับไม่มีเงินเหลือ “หวังให้ทุกคนไม่มีโรค ไม่ต้องกังวลว่ายาบนชั้นจะมีฝุ่น” คำขวัญของแพทย์คนหนึ่งจากซางเซียง มณฑลหูหนาน คล้ายกับคำขวัญของแฟนเหวินปู ทั้งสองแสดงถึงจิตใจของแพทย์
“ไม่ต้องพูดถึงอดีต อย่าไปกังวลอนาคต ทำตามสิ่งที่ควรทำ ปล่อยให้ธรรมชาติเป็นไป” คำขวัญที่แพทย์ชื่อดังคนหนึ่งในหนานจิง ยุคสาธารณรัฐ ชื่อ จางเจียนเจี่ย เขียนเอง จางเจียนเจี่ยมีชื่อเสียงด้านการแพทย์ ผู้มีอำนาจทางการเมือง ทหาร ผู้บริหาร ต่างมาขอรับการรักษา รักษาให้ซ่งเม่ยหลิง ฯลฯ ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจีน หลินเซิน มอบป้ายชื่อ “แพทย์ชั้นยอดยุคปัจจุบัน” ให้จางเจียนเจี่ย จึงเรียกเขา “แพทย์ในวัง” จางเจียนเจี่ย ใช้ชีวิตเป็นแพทย์ธรรมดา อยู่ในวงการผู้มีอำนาจ แต่รักษาตนเอง ระวังคำพูด บ่อยครั้งเตือนศิษย์ว่า “ผู้มีศีลธรรม ไม่ควรเป็นคนแรก” เขียนคำขวัญนี้เพื่อแสดงจิตใจ ให้เฉินลี่ฟู ผู้มีชื่อเสียงเขียนไว้ในห้องนั่งเล่น ตั้งไว้ข้างข้อความ แสดงถึงจิตใจที่รักษาตนเอง ไม่แสวงหาชื่อเสียง ปี 1948 รัฐบาลสาธารณรัฐจีนเสนอตำแหน่ง “สมาชิกสภา立法” “ตัวแทนรัฐสภา” แต่จางเจียนเจี่ย ปฏิเสธอย่างสุภาพ
“ทักษะหนึ่งชีวิต ความซื่อสัตย์สร้างความสัมพันธ์ แม้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็สามารถสื่อสารได้ แน่นอนว่าความเข้าใจที่ล้ำลึก ช่วยเติมเต็มช่องว่างของบรรพบุรุษ ช่วยเสริมสิ่งที่ขาดหาย;
แสงเทียนหนึ่งคืน ความมุ่งมั่นยังมี หัวใจและตับสลายหมด ต่อไปนี้จิตวิญญาณยังไม่หาย หวังให้รุ่นต่อไป ช่วยเสริมสิ่งที่ยังไม่เสร็จ”
จางซานเลี่ย (ค.ศ. 1872–1934) ชอบเรียนรู้อย่างไม่หยุด ศึกษาหนังสือจำนวนมาก ใช้ชีวิตทั้งชีวิตเขียนหนังสือทางการแพทย์ ชราภาพป่วยหนัก ปี 1934 มีอาการไม่ดี จึงเขียนคำขวัญนี้เพื่อสั่งลาตนเอง จางซานเลี่ย “หัวใจและตับสลายหมด” แต่ยังหวังให้คนรุ่นหลัง “ช่วยเสริมสิ่งที่ยังไม่เสร็จ” — งานเขียนที่ยังไม่เสร็จ แสดงถึงความสำคัญของงานเขียน ถ้าเทียบกับจางซานเลี่ย ซึ่งเขียนคำขวัญสั่งลาตนเองว่า “วิญญาณกลับสู่โลกหลัง ความรู้ทั้งหมดถูกฝังไว้ใต้ดิน; หนังสือเผยแพร่ทั่วโลก ประโยชน์ต่อโลกนับพันปี” แสดงถึงความทะเยอทะยานที่จะ “ช่วยเหลือโลกนับพันปี”
“จิตใจของเด็ก หัวใจของฮีโร่; สายตาของเทพ หัวใจของพระโพธิสัตว์” คำขวัญที่แพทย์ชื่อดังชื่อ จางจี้กง เขียน มอบให้ศิษย์ชื่อ จูเหลียงชุน แสดงความคาดหวังต่อศิษย์ และยังเป็นคำเตือนตนเอง “จิตใจของเด็ก” และ “หัวใจของพระโพธิสัตว์” หมายถึง ต้องมีจริยธรรมเมื่อต่อหน้าผู้ป่วย “สายตาของเทพ” และ “หัวใจของฮีโร่” หมายถึง ต้องมีทักษะทางการแพทย์ กล้าหาญ ทั้งสองอย่างรวมกัน จึงเป็น “ความเป็นแพทย์ที่ดี”
“สิบปีอ่านหนังสือ สิบปีรักษาโรค; ตั้งใจช่วยผู้คน ตั้งใจช่วยโลก” คำขวัญของแพทย์ชื่อดังจากลี่หนาน ชื่อ มาเออร์ฉิน เขียนไว้ที่เสาหน้าร้านยา ข้อความด้านบนสรุปแนวทางการเป็นแพทย์ ข้อความด้านล่างแสดงความมุ่งมั่นช่วยเหลือโลก
“แพทย์ที่ไม่ได้ศึกษาอย่างลึกซึ้ง ไม่สามารถมีชื่อเสียงได้ หนังสือที่ไม่ได้เลือกอย่างเข้มงวด ไม่สามารถใช้เป็นแบบอย่างได้” ผลงานของหมินป๋อเว่ย ข้อความด้านบนกล่าวถึงความตั้งใจของแพทย์ที่มีความรู้ ข้อความด้านล่างพูดถึงวิธีการอ่านหนังสือ
“ซูหลิงตี้อ่านหนังสือ 5,000 ชั้น เย่เทียนซีเรียนรู้จาก 17 อาจารย์” คำขวัญของเจิ้นเมนซือ แพร่หลายมาก สรุปปัจจัยสำคัญที่ทำให้แพทย์เก่ง — อ่านหนังสือมาก และมีอาจารย์หลายท่าน ซูหลิงตี้ และเย่เทียนซี ถือเป็นตัวอย่างที่ดีในประวัติศาสตร์
“ก่อนจะมีความรู้ ต้องมีความเข้าใจ แล้วจึงจะเขียนได้ แพทย์ต้องมีจริยธรรมก่อน แล้วจึงจะมีความรู้” คำขวัญของแพทย์ชื่อดัง ชื่อ จางเสี่ยวเฟิง ชี้ให้เห็นความคล้ายคลึงกันระหว่างแพทย์กับนักปราชญ์ ชี้ให้เห็นว่า ต้องฝึกฝนตนเองก่อน จึงจะมีความรู้ จริยธรรมสำคัญกว่าความรู้
“คนที่มีความมุ่งมั่น จึงจะกลายเป็นแพทย์ที่ดี ถ้าไม่มีความมุ่งมั่น ก็กลายเป็นแพทย์ที่ธรรมดา” คำขวัญของแพทย์ชื่อดังจากเจียงซี ชื่อ ซูชูเจิ้น (ค.ศ. 1904–1970) ปี 1947 จัดตั้งโรงเรียนแพทย์แผนจีนเจียงซี ตั้งคำขวัญว่า “อ่านหนังสืออย่างขยัน วิเคราะห์อย่างละเอียด” บ่อยครั้งเตือนนักเรียนว่า “การแพทย์คือศิลปะช่วยชีวิต อย่าใช้เป็นวิธีหาเลี้ยงชีพ” “ตั้งใจในสิ่งที่ถูกต้อง อย่าตั้งใจในเรื่องเงิน อย่าใช้การแพทย์เพื่อแสวงหากำไร” “ไปเรียนกับผู้มีความรู้ ไปถามความรู้จากผู้คนทั่วไป อย่าปิดกั้นตัวเอง” “เมื่อตรวจโรค ต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ อย่าประมาท อย่าทำให้ผู้อื่นเสียชีวิต”
“หนึ่งความขยัน โลกไม่มีสิ่งที่ยาก ร้อยความอดทน หัวใจมีความสงบ” คำขวัญของแพทย์ชื่อดังจากอี้ตง ชื่อ จูซิงเปา (ค.ศ. 1873–1950) เขาบ่อยครั้งสอนศิษย์ว่า “หนึ่งความขยัน โลกไม่มีสิ่งที่ยาก ร้อยความอดทน หัวใจมีความสงบ” ทุกครั้งที่อ่านหนังสือ ต้องมีความตั้งใจ จึงจะสำเร็จ ถ้าไม่ตั้งใจ แค่ทำวันละนิด แล้วหยุด ผลลัพธ์ก็จะไม่เกิด ท่านต้องขยันเรียนอย่าหยุด
“ยาที่มีผู้นำและผู้ช่วย สามารถเปลี่ยนแปลงได้หลายแบบ แพทย์ไม่จำเป็นต้องมีความรวยหรือความจน ต้องมีจิตใจเท่าเทียมกัน” คำขวัญที่เกี่ยวกับยา มองเห็นได้ชัดว่าเป็นงานของแพทย์ คำขวัญนี้เขียนโดยแพทย์ชื่อดังจากฝูเจี้ยน ชื่อ เสิงกุ้อจง ข้อความด้านบนกล่าวถึงการใช้ยาต้องยืดหยุ่น ข้อความด้านล่างกล่าวถึงการรักษาผู้ป่วยต้อง “เท่าเทียมกันไม่ว่ารวยหรือจน” หนึ่งพูดถึงทักษะ หนึ่งพูดถึงจริยธรรม คำขวัญดี กลมกลืนกัน
“การบำบัดจิตใจ ไม่สามารถลืมตัวเองได้ ทักษะการแพทย์ อาจทำให้ผู้อื่นเสียชีวิตได้” คำขวัญที่จูเมิ้ซง ออกแบบ แขวนไว้ในห้องตรวจของเขามาโดยตลอด สะท้อนจิตใจของจูเมิ้ซง “การบำบัดจิตใจ” หมายถึง ปรับปรุงจิตใจให้ถึงระดับ “ลืมตัวเอง” “ทักษะการแพทย์ อาจทำให้ผู้อื่นเสียชีวิตได้” หมายถึง ต้องระมัดระวังทุกครั้งที่ใช้ทักษะการแพทย์ อย่าทำให้ผู้อื่นเสียชีวิต วันนี้เราอ่าน ยังสามารถได้รับคำเตือน
“ทางการแพทย์ไม่ไกลจากมนุษย์ ต้องใช้ผู้ป่วยเป็นอาจารย์ ชื่อเสียงไม่สามารถได้มาโดยง่าย ต้องใช้เสียงของผู้ป่วยเป็นหลักฐาน” นักปราชญ์ชื่อดัง ชื่อ จางไท่หยัน ทั้งเข้าใจการแพทย์ ได้ให้ความเห็นที่ล้ำค่า คำขวัญนี้ชี้ให้เห็นว่า วิชาการแพทย์ต้องใช้ผู้ป่วยเป็นอาจารย์ ชี้ให้เห็นความสำคัญของการปฏิบัติจริง ชื่อเสียงของแพทย์ต้องพึ่งเสียงของผู้ป่วย ความคิดใหม่และแปลกใหม่