ประเภทของอาการนอนไม่หลับ

1. นอนไม่หลับแบบชั่วคราว (น้อยกว่า 1 สัปดาห์)
คนส่วนใหญ่เมื่อเผชิญกับความเครียด ความตื่นเต้น ความตื่นตัว ความวิตกกังวล หรือขณะป่วย หรือไปอยู่ที่ระดับความสูงสูง หรือเปลี่ยนแปลงตารางการนอนหลับ (เช่น ความแตกต่างของเวลา หรืองานกะต่างๆ) จะมีอาการนอนไม่หลับชั่วคราว อาการนอนไม่หลับแบบนี้โดยทั่วไปจะดีขึ้นเมื่อเหตุการณ์ผ่านไปหรือเมื่อเวลาผ่านไป แต่หากจัดการไม่เหมาะสม บางรายอาจกลายเป็นนอนไม่หลับเรื้อรังได้
หลักการรักษาหลักของอาการนอนไม่หลับชั่วคราว คือ ใช้ยาคลายเครียดหรือยาช่วยนอนในขนาดต่ำ แบบหยุดพัก และยาอื่นๆ ที่ช่วยให้นอนหลับ เช่น ยาต้านซึมเศร้า และพฤติกรรมการนอนหลับที่ดี
2. นอนไม่หลับแบบระยะสั้น (1 สัปดาห์ถึง 1 เดือน)
ความเครียดที่รุนแรงหรือต่อเนื่อง เช่น โรคภัยร้ายแรงหรือการผ่าตัด ความตายของเพื่อนหรือญาติ ปัญหาครอบครัว งาน หรือความสัมพันธ์ที่รุนแรง อาจทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับแบบระยะสั้น อาการนอนไม่หลับนี้มีความสัมพันธ์อย่างชัดเจนกับความเครียด
หลักการรักษา คือ ใช้ยาคลายเครียดหรือยาช่วยนอนในปริมาณต่ำเป็นระยะเวลาสั้น ๆ หรือยาอื่นๆ ที่ช่วยให้นอนหลับ เช่น ยาต้านซึมเศร้า และการบำบัดทางพฤติกรรม (เช่น วิธีผ่อนคลายกล้ามเนื้อ) หากไม่ได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม อาการนอนไม่หลับระยะสั้นก็อาจกลายเป็นเรื้อรังได้
3. นอนไม่หลับแบบเรื้อรัง (มากกว่า 1 เดือน)
สาเหตุของอาการนอนไม่หลับเรื้อรังซับซ้อนและยากต่อการตรวจพบ อาการนอนไม่หลับเรื้อรังส่วนใหญ่เกิดจากหลายสาเหตุร่วมกัน สาเหตุที่อาจทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับเรื้อรัง ได้แก่
(1) โรคทางร่างกายอาจทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับ (จากการศึกษาพบว่า โรคเรื้อรังจำนวนมากเกี่ยวข้องกับอาการนอนไม่หลับ)
(2) โรคทางจิตเวชหรือความผิดปกติทางอารมณ์ทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับ;
(3) การใช้ยา แอลกอฮอล์ สารกระตุ้น หรือสารเสพติดทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับ;
(4) ระบบการตื่น-หลับผิดปกติหรือไม่สม่ำเสมอทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับ;
(5) รู้สึกไม่สบายที่ขาหนีบก่อนนอน หรือขาเคลื่อนไหวเองโดยไม่ตั้งใจขณะนอนหลับทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับ;
(6) การนอนหลับมีเสียงดัง หายใจไม่สม่ำเสมอ หรือปัญหาการหายใจอื่นๆ ทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับ;
(7) นอนไม่หลับแบบเฉพาะตัว (ยกเว้นสาเหตุของอาการนอนไม่หลับที่เกิดจากปัจจัยอื่น)
<นอนไม่หลับ>