Noong 960 CE, si Zhao Kuangyin ay nagpahuli sa Huling Hari ng Zhou, at siya mismo ang naging hari, at itinatag ang Dinastiyang Song, na may kapital sa Bianliang (ngayon ay Kaifeng). Matapos iyon, itinigil niya ang panahon ng limang dinastiyang magkaibigan, at ang Gitnang Rehiyon ay naging iisa muli, ngunit patuloy na naka-iskor sa hilagang parte ng China, ang Goryeo, at sa kanluran, ang Xi Xia. Matapos ang siyam na hari, noong 1126, ang dinastiyang Song ay nasakop ng bagong umusbong na bansa ng mga Huns, ang Dinastiyang Jin, na kinuha ang mga hari na si Hui at Qin, at ang Dinastiyang Tang ay nawala. Si Zong, na ikalawang anak ni Kangwang, ay nagtungo sa timog ng ilog at nagpalit ng kapital sa Lin'an (ngayon ay Hangzhou), na may siyam na hari, hanggang sa 1279, naging sarado sa mga Mongol, at tinawag itong Dinastiyang Nan Song. Ang kabuuang panahon ng dalawang Song ay 319 taon.
Ang Dinastiyang Song ay nagpapatakbo ng sentralisasyon ng kapangyarihan. Noong unang panahon, si Zhao Kuangyin ay gumamit ng mga paraan upang mapawi ang kapangyarihan ng kanyang mga opisyales, na kumuha ng kontrol sa lahat ng militar, at sa parehong panahon, nagpapalakas ng kanyang pagpapahalaga sa edukasyon. Sa gobyerno, pinabilis niya ang papel ng mga opisyales sa pagpaplano ng mga gawain ng estado, at aktibo siyang nagpapalawak ng sistema ng pagsusulit, upang piliin ang mga tao batay sa kakayahan. Sa ekonomiya, ang buwis at trabaho sa iba't ibang lugar ay nabawasan, at dahil sa pagpapaunlad ng agrikultura at teknolohiya, ang lipunan sa unang panahon ng Dinastiyang Song ay talagang nagpakita ng isang maayong kalagayan. Ngunit mula sa gitnang panahon, dahil sa mga pag-atake ng Goryeo at Xi Xia, ang ekonomiya ay naging mahina, at ang kapangyarihan ng bansa ay paulit-ulit na bumaba. Ang Dinastiyang Nan Song ay nakatira sa isang sulok ng bansa, at patuloy na naka-iskor sa Jin at Yuan, at ang gobyerno ay puno ng mga maling opisyales, na hindi nakikilala ang mga kontraste ng lahi at labanan, kundi nag-focus sa pagkuha ng buwis, at nagpapalaganap ng mga prinsipyo ng seremonya at etika upang masiguro ang kontrol sa isipan ng mga tao, na nagdulot ng pagkawala ng talento ng mga matatag na mandato at militar, at sa huli ay naging sanhi ng pagkawala ng bansa.
Ang Dinastiyang Song ay isang mahalagang yugto sa pag-unlad ng teknolohiya at kultura sa China. Ang tatlong malaking natuklasan—ang baril, ang kompas, at ang imprenta—ay ang pangunahing tanda ng panahong ito.
Dahil sa mas mabilis na pakikipag-ugnayan sa ibang bansa at ang pangangailangan sa transportasyon sa loob ng bansa, ang sektor ng barko sa Dinastiyang Song ay umunlad nang malaki. Ang mga barko sa dagat ay gumagamit ng kompas, na nagpabilis sa pag-unlad ng marino sa bansa. Ang China ay naghahatid ng maraming silya at tsaa, samantalang ang mga gamot at aroma mula sa South Asia at Central Asia ay madalas na dadalhin patungo sa China, kaya't sa panahon ng Song, ang paggamit ng mga aromatiko at mainom na gamot ay dumami. Dapat ding tandaan na ang pag-unlad ng kulturang Sining sa panahon ng Song ay hindi maaaring hiwalay sa pag-unlad ng paggawa ng papel at ang pag-imprenta. Ang China ay gumagamit ng bambu para sa paggawa ng papel, na may sapat na materyales, at dahil sa pag-unlad ng teknolohiya, ang industriya ng papel ay umunlad nang mabilis. Tungkol sa pag-imprenta at paggawa ng mga larawan, bagamat ito ay nagsimula noong panahon ng Tang, sa panahon ng Middle Song, ang buong bansa ay may mga eksperto sa paggawa ng mga larawan, at ang mga aklat na gawa ng gobyerno ay napakalaki sa sukat, na nagpabilis sa pag-unlad ng larawan sa bansa. Noong panahon ng Middle Song, si Bi Sheng ay nagpapalabas ng mobile type printing, na nagpapakita ng pag-unlad ng imprenta sa bansa.
Noong panahon ng Middle Song, may mga manunulat na nag-ambag sa mga pangunahing tanong sa pilosopiya, tulad ng pinagmulan ng universe, at ang relasyon ng espiritu (li) at materyal (qi). Ang mga tao tulad ni Zhou Dunyi, Cheng Hao, Cheng Yi, at Zhang Zai ay nagpapalawak ng kanilang mga ideya tungkol sa li, ming, at jing. Sa panahon ng Nan Song, si Zhu Xi, isang sikat na mananaliksik, ay nagsummarize ng lahat ng mga ideya sa "Li Xue", at binanggit na upang mapanatili ang kaluluwa ng kalikasan, dapat balewalain ang sariling kagustuhan. Ang teorya na ito ay lubos na sumasalamin sa pangangailangan ng mga hari, kaya't ito ay napupuri. Sa huli, ito ay itinuring bilang pangunahing doktrina ng Confucianismo.
Bukod dito, mula sa panahon ng Song, ang bawat hari ay lubos na naniniwala sa Taoismo. Halimbawa, si Song Taizu, si Zhao Kuangyin, ay nag-ambag sa "Kaibao Bencao" at hinirang si Ma Zhi, isang Taoist, upang makilahok. Si Song Taizong ay gumawa ng "Tai Ping Sheng Hui Fang", na may pangunahing may-akda si Wang Huaiyin, na dati ay Taoist. Si Song Taizong ay nagpadala ng tawag kay Chen Bo, isang Taoist mula sa Bundok ng Hua, at ibinigay ang titulo. Noong panahon ni Zhenzong, siya ay nagpatuloy sa pag-ayos ng "Daozang", at nagtayo ng maraming templo sa buong bansa. Noong panahon ni Huizong, si Zhao Ji, ang Taoismo ay mas pinahalagahan, at siya ay nagbigay ng titulong "Tongzhen Daling Xiansheng" kay Lin Lingsu, at siya mismo ay tinawag bilang "Jiaozhu Daojun Huangdi". Sa ganitong konteksto, ang mga aklat ng medisina na pinamunuan ni Zhao Ji, tulad ng "Shengji Jing" at "Shengji Zonglu", ay naglalaman ng maraming bahagi na nagpapakita ng kanyang paniniwala sa Taoismo.
Ang pagkilala ng mga hari sa panahon ng Song sa medisina ay walang katulad sa kasaysayan, lalo na dahil sa kanilang impluwensya, maraming mga opisyales at militar ay nagpakita ng interes, tulad ni Zhang Yuxi, Ouyang Xiu, Wang Anshi, Zeng Gongliang, Fu Bi, Han Qi, Xia Song, at Yuwen Xuzhong, na lahat ay nakilahok sa pag-aayos ng mga sinaunang aklat ng medisina. Si Su Shi, Shen Kuo, Chen Yaoshou, at Sun Yonghe ay may sariling koleksyon ng mga reseta at aklat. Ang bilang ng mga aklat ng reseta at mga aklat sa klinika sa panahon ng Song ay humigit-kumulang sa 100. Bukod dito, dahil sa paglalathala ng mga aklat ng medisina sa pamamagitan ng "Zhengzheng Yishu Ju", ang bilang ng mga aklat sa klinika at sa pag-aaral ng mga sakit ay dumami, na nagpapakita ng partikular na konteksto at katangian ng panahon. Ang pag-unlad ng medisina sa panahon ng Song ay ipinakita din sa pag-unlad ng edukasyon sa medisina, pagtaas ng antas ng diagnosis ng sakit, at pag-unlad sa bawat larangan ng klinika.
|
