Sa ika-20 siglo, ang medisina ay nakikipaglaban sa mga karaniwang sakit na nakakasira sa kalusugan ng tao, tulad ng mga infeksyon, at ang reaksyon ay ang paggamit ng kemikal, antibiotic, at iba pang mga gamot na nakakasira sa mikrobyo. Dahil sa tagumpay ng medisina na ito sa kontrol ng mga infeksyon, ito ay natural na na-extend sa paggamot ng kanser, na ang focus ay ang pagtanggal ng tumor sa lokal. Kaya, ang tatlong epektibong paraan sa paggamot ng kanser—surgery, chemotherapy, at radiation therapy—ay nagkaroon ng malaking pag-unlad, na nagdulot ng malaking pagtaas sa epekto ng paggamot.
Hanggang sa huling 20 taon ng ika-20 siglo, ang mga tao ay nagsimula magtanong tungkol sa mga paraan na maaaring magbigay ng kumpletong pagpapagaling o partial remission, ngunit kinakailangan ang pagbaba ng quality of life, at maaaring hindi naman malaki ang pagtaas sa buhay. Kaya't ang paghahanap ng human-centered approach ay nagsimula, at sa praktikal na paggamit, naging mas malalim ang pag-unawa, na nagdulot ng pagbabago sa pananaw sa paggamot ng kanser, at ang mga bagong paraan tulad ng moderate surgery o minimally invasive surgery ay nagsimula na baguhin ang tradisyonal na radical surgery. Ang pagkakaroon ng mga targeted therapies ay nagdulot ng malaking pagbabago sa chemotherapy. Ang 3D stereotactic radiotherapy ay nagdulot ng bagong antas sa radiation therapy. Gayunpaman, kahit ganito, ang kanser bilang isang malalang sakit na nakakasira sa buhay ng tao, ang rate ng pagkakasakit at kamatayan ay patuloy na tumataas.
Bakit ganito? Kapag pinag-isipan nang maigi ang karanasan sa ika-20 siglo, hindi natin maipagkakatiwala na ang aming pagharap sa kanser ay may strategic error. Ang kanser ay hindi tulad ng mga sakit dulot ng mikrobyo, ito ay isang multi-gene condition, kaya hindi dapat gamitin ang medical approach na nakatuon sa paggamot. Alam natin na ang kanser ay nakakatakot dahil sa maraming lugar at mahirap gamutin, kaya ang tamang paraan ay ang pagbalik ng "maraming lugar" sa "mababa", at "mahirap gamutin" sa "madaling gamutin". At para makamit ito, ang pinakamahusay na solusyon ay ang "prevention". Sa pamamagitan ng iba't ibang preventive measures, maiwasan ang pagkakasakit, o kung mayroon na, maunahan ang pagkakasakit bago mag-implant o magkalat, at agad na gamutin, hindi ba ito madaling gamutin? Ito ay ang unang at ikalawang antas ng prevention. Kung papalawakin ang konsepto, kahit na ang kanser ay nakuha na, para maiwasan ang pag-uulit o pagkalat, ito ay maaaring isama sa prevention, kaya ang importance ng prevention ay lalong lumalim.
Ang pagtingin sa nakaraang limampung taon, ang strategic position ng tradisyonal na medisina sa pagpigil at paggamot ng kanser ay dapat baguhin kasama ang pagbabago sa buong strategy ng pagpigil at paggamot ng kanser. Luma na ang pagtukoy sa Tsinong Medisina at gamot bilang isang anyo ng medication, at hindi wasto ang paghahambing ng herbal medicine sa chemotherapy, at ang paghahangad ng complete at partial remission na "efficacy rate", hindi ba ito paghahambing ng weakness ng Tsinong Medisina sa strength ng Western medicine? Kaya't sa loob ng maraming taon, ang tradisyonal na medisina ay tila limitado sa role bilang complementary therapy, o sa pagpigil sa mga side effects ng tatlong pangunahing paraan ng Western medicine, tulad ng pagbaba ng blood count, paghihina, diarrhea, at liver damage, o kapag ang pasyente ay nasa huling bahagi ng sakit at hindi na maaaring gamutin ng Western medicine, ang Tsinong Medisina ang ginagamit bilang backup. Sa madaling sabihin, ang tradisyonal na medisina ay nasa secondary role sa paggamot ng kanser.
Ngunit ngayon, ang paggamot ng kanser ay nagbago sa "preventive-first" at "human-centered" na pananaw. Ang mga nakakaintindi ay nakilala na ang "efficacy rate" sa tumor ay hindi eksaktong nagpapakita ng clinical benefit ng pasyente. Halimbawa, ang long-term survival with tumor, kahit na ang efficacy rate ay mababa, pero may magandang quality of life, hindi ba ito isang biyaya para sa pasyente? Kaya ang progression-free survival at time to progression ay mas magandang nagpapakita ng benefit ng pasyente. Ang herbal medicine, bilang plant-based drug, ay may katangian ng cell-stabilizing drugs. Mula rito, ang strategic position ng tradisyonal na medisina sa pagpigil at paggamot ng kanser ay magbabago din. Dahil sa paggamot ng "visible tumor" ay hindi ang strength ng tradisyonal na medisina, ngunit para sa prevention ng tumor bago ito maging "visible", o pagkatapos ng root cure, para maiwasan ang recurrence o metastasis, o kahit na magkakasama sa cancer, at magbuhay nang may tumor, ang tradisyonal na medisina ay may lugar. At maaaring maging dominant role. Ang tradisyonal na medisina ay nakatuon sa "person" bilang pangunahin, at ang core ay ang balanced yin-yang at personalized treatment. Sa maraming tao, kilala na ang "acute illness, see Western doctor; chronic illness, see herbalist." Ang pagkakasakit ng kanser ay may mahabang proseso mula sa exposure sa carcinogen, pag-start ng cancer, pag-promote, DNA damage, repair, hanggang sa pre-cancerous stage. Mula sa pre-cancerous cells na may abnormal growth, hanggang sa in situ cancer, at mula doon sa advanced cancer na may ability na magkalat, ay humigit-kumulang 20 taon. Ang mahabang proseso na ito ay nagbibigay ng sapat na space para sa treatment, o para pigilan ang pag-unlad, o para balikin sa simula bago ito maging "visible", na maaaring maging mahalagang strategic position ng tradisyonal na medisina sa pagpigil at paggamot ng kanser. Ang problema ay dati ay kulang ang pag-unawa, kaya wala pa ring matibay na data at experience. Bukod dito, ang tradisyonal na medisina ay dapat tumutok sa pagpigil ng recurrence o metastasis pagkatapos ng surgery, radiation, o complete remission ng chemotherapy, upang mapalakas ang epekto. Sa kabuuan, sa pagbaba ng rate ng pagkakasakit at kamatayan ng kanser, may lugar ang tradisyonal na medisina, at hindi dapat limitado sa pagpigil ng side effects ng chemotherapy at radiation, o sa paggamot ng late-stage patients na hindi na maaaring gamutin.
|
