การรักษาโรคติดเชื้อทางเดินอาหารเฉียบพลันด้วยการแพทย์จีนและตะวันตก

ไข้ไทฟอยด์เป็นโรคติดเชื้อทางเดินอาหารเฉียบพลันที่เกิดจากแบคทีเรียไทฟอยด์ ลักษณะทางพยาธิวิทยาพื้นฐานคือภาวะเลือดติดเชื้อต่อเนื่อง ระบบผิวหนังชั้นใต้ผิวหนังได้รับผลกระทบ รวมถึงการอักเสบและแผลในลำไส้เล็กส่วนปลาย อาการทางคลินิกที่พบบ่อย ได้แก่ ไข้สูงต่อเนื่อง ปวดท้อง ท้องผูกหรือท้องเสีย ตับและม้ามโต เลือดขาวลดลง ผู้ป่วยบางรายอาจมีผื่นแบบโรซ่า และชีพจรช้า ผู้ป่วยที่เป็นโรคและผู้ที่เป็นพาหะของเชื้อเป็นแหล่งแพร่เชื้อ สาเหตุหลักมาจากเชื้อที่ถูกขับออกทางอุจจาระ ปัสสาวะ หรือของเหลวที่อาเจียน ทำให้สิ่งแวดล้อม เช่น น้ำหรืออาหารถูกปนเปื้อนโดยตรงหรือโดยอ้อม ส่งผลให้เกิดการแพร่กระจายของโรค สามารถเกิดขึ้นได้ตลอดทั้งปี แต่มักพบมากในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง หลังจากหายแล้ว มักจะได้รับภูมิคุ้มกันระยะยาว โรคชนิดนี้อยู่ในขอบเขตของ "ชีว์เหวิน" ในแพทย์แผนจีนสมัยโบราณ
เชื้อโรคของไข้ไทฟอยด์คือแบคทีเรียไทฟอยด์ หลังจากเข้าสู่ระบบทางเดินอาหารผ่านอาหารที่ปนเปื้อน แบคทีเรียจะเพิ่มจำนวนในลำไส้เล็ก แบคทีเรียจะเพิ่มจำนวนอย่างมากในถุงน้ำดี และปล่อยออกมาทางน้ำดีสู่ลำไส้ แบคทีเรียคงอยู่ในถุงน้ำดีเป็นเวลานาน ทำให้ผู้ป่วยกลายเป็นพาหะเรื้อรัง และมักมาพร้อมกับภาวะถุงน้ำดีอักเสบเรื้อรัง ซึ่งเป็นแหล่งแพร่เชื้อสำคัญ แบคทีเรียบางส่วนถูกขับออกทางอุจจาระ อีกส่วนหนึ่งกลับเข้าสู่เนื้อเยื่อผนังลำไส้ผ่านเยื่อบุลำไส้ ทำให้เกิดเนื้อตายและแผลเป็น
ตามแนวคิดทางการแพทย์แผนจีน โรคชีว์เหวินเกิดจากการที่เชื้อโรคเข้าสู่ร่างกายผ่านปากและจมูก โดยมักสะสมอยู่ที่กระเพาะอาหารและลำไส้ ทำให้เกิดความเสียหาย อาการเริ่มต้นมักเกิดจากความชื้นขัดขวางพลังงานภายนอก (เว่ยฉี) เป็นหลัก ความชื้นร้อนกดทับผิวหนัง จะแสดงอาการปวดศีรษะ หนาวสั่น ร่างกายหนัก ปวดเมื่อย ร้อนในร่างกายไม่สูง ซึ่งเป็นอาการในระดับเว่ย ความเสียหายต่อกระเพาะอาหารและลำไส้ ทำให้การหมุนเวียนสารอาหารบกพร่อง ความชื้นสะสม ขัดขวางพลังงาน จึงเกิดอาการแน่นหน้าอก แน่นท้อง ลิ้นเหนียวหนา ซึ่งเป็นอาการในระดับฉี แม้ในระยะเริ่มต้นจะมีความร้อนผสมอยู่ในความชื้น แต่โดยทั่วไปจะพบว่าความชื้นมากกว่าความร้อน ผู้ที่มีพลังงานกลาง (จงหยาง) แข็งแรงอยู่แล้ว จะมีการเปลี่ยนแปลงไปสู่ความร้อน ทำให้โรคเกิดที่ม้ามใหญ่ (หยางหมิง) ผู้ที่มีพลังงานกลางอ่อนแออยู่แล้ว จะมีการเปลี่ยนแปลงไปสู่ความเย็น ทำให้โรคเกิดที่ม้ามเล็ก (ไท่ยิน) หากเกิดที่ไท่ยิน จะมีความชื้นมาก ความร้อนน้อย หากเกิดที่หยางหมิง จะมีความร้อนมาก ความชื้นน้อย ความร้อนและชื้นที่เปลี่ยนเป็นความร้อนรุนแรงหรือไฟ จะลุกลามเข้าสู่ชั้นเลือดและชั้นโควต ทำให้เส้นเลือดบาดเจ็บ จึงเกิดผื่นหรือเลือดออก ถ้าเลือดออกมากจนขาดพลังงาน อาจนำไปสู่การสูญเสียพลังงานภายนอก ความร้อนรุนแรงต่อเนื่องนานจะทำลายของเหลวในร่างกาย ทำให้เกิดอาการที่เชื้อโรคออกไปแล้ว แต่ร่างกายอ่อนแอ ยังมีเชื้อโรคเหลืออยู่