สาเหตุหลักสี่ประการในแนวคิดแพทย์แผนจีน

โรคระบาด (ยีน)
เป็นพลังงานภัยพิบัติที่มีการติดเชื้อสูง ลักษณะเฉพาะคือ อาการเริ่มอย่างรวดเร็ว อาการรุนแรง อาการคล้ายกัน และติดเชื้อได้ง่าย วิธีการแพร่เชื้อคือ ทางอากาศและการสัมผัส ผ่านทางปากและจมูก ไม่ว่าจะอายุมากหรือน้อย แข็งแรงหรืออ่อนแอ ทุกคนที่สัมผัสจะป่วย โรคระบาดเกิดขึ้นและแพร่กระจาย ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศผิดปกติ เช่น ฝนแล้งนาน ร้อนจัด หมอกควัน หรือสภาพแวดล้อมและสุขอนามัยอาหารไม่ดี รวมถึงปัจจัยด้านระบบสังคมต่าง ๆ
อารมณ์ (สิบแปด)
หมายถึง ความรู้สึกหัวเราะ โกรธ วิตกกังวล คิดมาก เศร้า กลัว ตกใจ ซึ่งเป็นปัจจัยทางจิตใจที่ก่อให้เกิดโรค ความเปลี่ยนแปลงของอารมณ์แต่ละอย่างมีผลต่ออวัยวะภายในต่างกัน ตามที่กล่าวไว้ใน "ซูเหวิน หยินหยางอิงซ่างต้าลุ่น": "โกรธทำลายตับ" "ยินดีทำลายหัวใจ" "คิดมากทำลายลำไส้" "เศร้าทำลายปอด" "กลัวทำลายไต" ความเปลี่ยนแปลงของอารมณ์ที่ผิดปกติทำลายอวัยวะภายใน โดยเฉพาะอย่างยิ่งส่งผลกระทบต่อการทำงานของพลังงานภายใน ทำให้พลังงานขึ้น-ลงไม่สมดุล ทำให้เลือดและพลังงานไม่สมดุล แม้อาการจากอารมณ์จะส่งผลต่ออวัยวะทั้งห้า แต่จากการสังเกตทางคลินิก พบว่าส่วนใหญ่ส่งผลต่อหัวใจ ตับ และลำไส้
อาหารและแรงงาน
อาหารและแรงงานเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการดำรงชีวิตและการคงสุขภาพของมนุษย์ แต่หากไม่มีการควบคุมอาหาร หรือการจัดการแรงงานไม่เหมาะสม อาจลดภูมิคุ้มกันของร่างกาย หรือส่งผลต่อการทำงานของอวัยวะภายใน ทำให้เกิดโรคได้ เพราะอาหารเป็นสาเหตุของโรคแบ่งเป็นสามด้าน ได้แก่ อาหารไม่สมดุล อาหารไม่สะอาด และอาหารชอบเฉพาะบางอย่าง ตับอ่อนรับประทานอาหาร ลำไส้ย่อยอาหาร ดังนั้น ความเสียหายจากอาหารจึงส่งผลต่อตับอ่อนและลำไส้ก่อน แล้วจึงส่งผลต่ออวัยวะอื่น ๆ หรือทำให้เกิดโรคอื่น ๆ ได้
แรงงานมากเกินไปทำให้พลังงานหมด แรงงานทางจิตมากเกินไปทำลายหยินและเลือด ความสัมพันธ์ทางเพศมากเกินไปทำลายหยินของไต ความเบื่อหน่ายหรือไม่เคลื่อนไหวเลย ไม่เข้าร่วมงานหรือการออกกำลังกาย ทำให้เลือดและพลังงานไหลเวียนไม่ดี ฟังก์ชันของตับอ่อนและลำไส้หยุดชะงัก ภูมิคุ้มกันลดลง นำไปสู่โรคอื่น ๆ
เสมหะและโลหิตคั่ง
ทั้งสองอย่างเป็นผลพลอยได้จากการทำงานผิดปกติของอวัยวะภายใน และสามารถส่งผลโดยตรงหรือโดยอ้อมต่ออวัยวะหรือเนื้อเยื่อต่าง ๆ จึงถือเป็นปัจจัยก่อโรคได้เช่นกัน
1. เสมหะและน้ำเหลือง: เสมหะและน้ำเหลืองเป็นผลพลอยได้จากการขัดข้องของกระบวนการเผาผลาญน้ำเหลือง แบ่งเป็นสองประเภท ได้แก่ มองเห็นได้และมองไม่เห็น สำหรับเสมหะและน้ำเหลืองที่มองเห็นได้ หมายถึง เสมหะหรือน้ำเหลืองที่มองเห็นได้ หรือได้ยินเสียง น้ำเหลืองที่ข้นหนืดเรียกว่า เสมหะ น้ำเหลืองที่ใสและบางเรียกว่าน้ำเหลือง สำหรับเสมหะและน้ำเหลืองที่มองไม่เห็น หมายถึง อาการที่มีลักษณะเหมือนเสมหะและน้ำเหลือง เช่น ศีรษะเวียน อาเจียน หมดสติ แต่ไม่เห็นเสมหะหรือน้ำเหลืองที่ถูกขับออกมาหรือมีโครงสร้างจริง
（1）การเกิดเสมหะและน้ำเหลือง: เสมหะและน้ำเหลืองเกิดจากกลไกการเปลี่ยนแปลงของปอด ตับอ่อน และไต หรือการสูญเสียการควบคุมของท่อน้ำในสามช่อง ทำให้การขนส่งและขับน้ำเหลืองไม่ปกติ จึงทำให้เกิดน้ำเหลืองคั่งอยู่ในร่างกาย
（2）อาการและลักษณะของเสมหะและน้ำเหลือง: อาการแตกต่างกันตามตำแหน่งที่เสมหะและน้ำเหลืองอยู่ ตัวอย่างเช่น หากอยู่ที่ปอด จะมีอาการไอ หายใจหอบ ไอเสมหะ หากอยู่ที่หัวใจ จะมีอาการแน่นหน้าอก หัวใจเต้นเร็ว หมดสติ หรือคลุ้มคลั่ง หากอยู่ที่กระเพาะอาหาร จะมีอาการคลื่นไส้ อาเจียน แน่นหน้าอก ไม่สบาย หากอยู่ที่เส้นเลือดและกล้ามเนื้อ จะทำให้เกิดตุ่มหรือก้อนที่คอ แขนขาชา หรือเสมหะคั่งที่คอ ทำให้รู้สึกอึดอัดที่คอ หากเสมหะและน้ำเหลืองลอยขึ้นที่ศีรษะ จะทำให้เกิดอาการเวียนศีรษะ คลื่นไส้ หากน้ำเหลืองซึมออกมาที่ผิวหนัง จะเกิดอาการบวม หากอยู่ที่หน้าอกและใต้ซี่โครง จะมีอาการเจ็บหน้าอก หรือเจ็บขณะไอ หากอยู่เหนือกระเพาะอาหาร จะมีอาการไอ หายใจไม่ออก นอนไม่ได้ หากอยู่ในลำไส้ จะมีเสียงท้องดัง ท้องอืด น้อยอาหาร
2. โลหิตคั่ง: ทุกกรณีที่เลือดไหลเวียนไม่ดี หรือเลือดที่หลุดออกจากหลอดเลือดไม่สามารถดูดซึมได้ จะกลายเป็นโลหิตคั่ง
（1）การเกิดโลหิตคั่ง: ส่วนใหญ่เกิดจาก หยางอ่อน โลหิตคั่ง หรือเลือดเย็น ทำให้เลือดไหลเวียนไม่ดีและแข็งตัว หรือเกิดจากบาดแผลภายนอก หรือเหตุผลอื่น ๆ ทำให้เลือดออกภายใน ไม่สามารถดูดซึมหรือขับออกได้
（2）ลักษณะอาการของโลหิตคั่ง: อาการของโลหิตคั่งมีหลายอย่าง ขึ้นอยู่กับตำแหน่งที่โลหิตคั่ง แต่อาการทั่วไปมีลักษณะ เช่น ปวดแปลบ ผิวหนังมีสีม่วง บวม หรือมีเลือดออก และผิวหนังแห้ง ชีพจรละเอียดและแข็ง