การนวดผู้พิการตาบอดไม่ควรถูกมองข้าม

ประโยชน์ต่อประเทศ ประชาชน และตนเอง
นักข่าวได้ไปสำรวจที่สถานพยาบาลนวดผู้พิการตาบอดที่เมืองอิ๋นหยาง เช่น ร้านอั้อเดอ ฟูเทียน คังซิน พบว่า ร้านสะอาด สวยงาม นวดเตียงสะอาดเรียบร้อย ผ้าปูเตียง ผ้าปูหมอน และผ้าปูนวด ใช้แล้วเปลี่ยนทำความสะอาดทุกครั้ง พร้อมเสียงดนตรีเบาๆ ผู้ใช้บริการรู้สึกสบาย คุยกันอย่างสนุกสนาน ทราบว่า สถานพยาบาลเหล่านี้กลายเป็นสถานที่ที่คนกลุ่ม "สุขภาพไม่สมบูรณ์" ชอบมาเป็นประจำ คุณอู วัยเกือบ 70 ปี วัยเกษียณ ได้รับการนวดส่วนตัวทุกสัปดาห์มาเป็นเวลา 3 ปี รู้สึกสดชื่น แจ่มใส นักเรียนมัธยมปลายเมืองอิ๋นหยาง ชื่อจู ได้รับบาดเจ็บจากการเล่นบาสเกตบอล ขาล้มกระทบพื้น ทำให้ขาอ่อนแรง ปวด นั่งไม่ได้ ต้องหยุดเรียน หลังได้รับการนวดหลายครั้ง กลับมาขี่จักรยานไปโรงเรียนได้แล้ว ประธานบริษัท คุณฮู กล่าวว่า เขาทำงานหนักตลอดเวลา จึงขอเวลาพักผ่อนนิดหน่อยด้วยการนวด ซึ่งเป็นการพักผ่อนและปรับสมดุลที่ดีที่สุด คุณเจียง คุณยาน ทั้งสองคนนั่งหน้าคอมพิวเตอร์นานๆ ทำให้คอ ไหล่ หลังเจ็บปวด จึงต้องนวดเป็นประจำ
จากสมาคมผู้พิการในเขตปกครองตนเอง พบว่า ในจำนวนผู้พิการ 280,000 คน มีผู้พิการตาบอด 42,000 คน อัตราการจ้างงานของผู้พิการตาบอดต่ำกว่า 10% แต่ผู้พิการตาบอดที่มีงานทำส่วนใหญ่ทำอาชีพนวด พวกเขาใช้ทักษะดีและบริการที่ขยันขันแข็ง สร้างตัวเองในสังคม หลายคนมีรายได้เท่าหรือเกินค่าเฉลี่ยรายได้ของพนักงานที่ทำงานในเขตดังกล่าว ซึ่งนายซู ยงเฟิง อายุ 28 ปี ตาบอดทั้งสองข้าง จบการศึกษาจากโรงเรียนนวดผู้พิการที่ทงหลี 4 ปีก่อน แล้วมาทำงานที่อิ๋นหยาง ปีที่แล้ว ภายใต้การสนับสนุนจากครอบครัว ได้เปิดร้านคังซิน นวดผู้พิการตาบอดด้วยตนเอง “ฉันกินอาหารด้วยความสามารถของตัวเอง และยังจ้างพนักงาน 6 คน ทำให้ผู้พิการอื่นๆ ได้มีงานทำ” นายซูกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ
ผู้พิการตาบอดนวดที่มีทักษะดีแบบนายซู มีหลายร้อยคนในเขตดังกล่าว บางคนโดดเด่นมาก นักนวดชื่อจิ่วต้าเพิง และหวางเจี้ย ได้รับรางวัล “ผู้พิการที่มีความพยายาม” ระดับชาติในปีที่แล้ว คุณมาอี้อี้ รองประธานสมาคมผู้พิการเนียซาง กล่าวว่า ความก้าวหน้าของอุตสาหกรรมนวดผู้พิการตาบอดในเนียซาง ช่วยให้ผู้พิการตาบอดหลายรายออกจากความยากจน ได้รับสถานะทางสังคม และทำให้สังคมรับรู้ว่า ผู้พิการตาบอดไม่ใช่ภาระ แต่สามารถสร้างคุณค่าให้สังคมได้
การปลอมแปลงเพื่อหลอกลวง
“ถ้าไม่มีพวกผู้หญิงขายบริการทำลายชื่อเสียงของอุตสาหกรรมนวด เราจะขายดีกว่านี้” นักนวดผู้พิการตาบอดกล่าว พบว่า ในเมืองเนียซางมีร้านนวดหลายร้อยแห่ง แต่ที่ผ่านการตรวจสอบและลงทะเบียนโดยสมาคมผู้พิการมีเพียง 40 กว่าแห่ง ร้านที่อ้างว่าเป็นร้านนวดผู้พิการตาบอด แต่ผู้พิการตาบอดมีสัดส่วนต่ำมาก มีหลายแห่งแท้จริงแล้วไม่มีผู้พิการตาบอดเลย บางร้านที่เคยทำอาหารหรือร้านตัดผม นำผู้พิการตาบอดมาเป็นตัวแทนเพื่อเปิดร้านนวด ทำให้ตลาดนวดเสียหายอย่างรุนแรง
ที่ศูนย์ฟื้นฟูในเขตจินเฟิง เมืองอิ๋นหยาง ป้ายเขียนว่า “นวดผู้พิการตาบอด” ผู้โทรจองนวด ได้รับคำตอบว่า ผู้พิการตาบอดลาออก ต่อมาโทรอีกหลายครั้ง ทุกครั้งได้รับคำตอบว่า หมอผู้พิการตาบอดไม่ว่าง ให้คนอื่นมาทำแทน จนเข้าใจว่า ร้านนี้แท้จริงไม่มีผู้พิการตาบอดเลย ร้าน “จี้เรนนวด” บนถนนเชิงชัย ซีงชิง ร้าน “เฮลท์ยวน” บนถนนจินหนิงเป็นต้น ไม่มีผู้พิการตาบอดเลย แต่ติดป้ายว่า “นวดผู้พิการตาบอด” ล่าสุด สมาคมผู้พิการได้ดำเนินการเพื่อเรียกร้อง หน่วยงานการค้าได้ถอนป้ายออก คุณหญิงวัยกลางคน ครั้งแรกมาเป็นผู้ป่วยที่ร้านนวดผู้พิการ รู้สึกถึงผลการรักษาและเห็นความนิยมของอุตสาหกรรมนวดผู้พิการ จึงคิดว่า ปีที่แล้ว 7 เดือน ได้เปิดร้านนวดเอง จ้างผู้พิการตาบอดมาเป็นตัวประกอบด้วยเงินเดือนสูง แต่จริงๆ แล้วมีพนักงานขายบริการเป็นหลัก นักนวดผู้พิการรู้สึกไม่ถูกต้อง จึงลาออก แต่ป้าย “ผู้พิการตาบอด” ยังคงติดอยู่นาน ยังมีการปลอมแปลงป้ายชื่อฟูเทียน อั้อเดอ ที่เมืองตงหนิง มีร้านเดอไอ นวด กล่าวว่าเป็นสาขาของอั้อเดอ แต่ผู้อำนวยการร้านอั้อเดอ หวางเจี้ย กล่าวว่า พวกเขาไม่ได้เปิดสาขาในเมืองนอก
คุณฟงลี่จี ผู้พิการตาบอดหญิง จบการศึกษาจากวิทยาลัยนวดผู้พิการตาบอดลูหยาง ปี 1997 ทำงานที่เซินเจิ้นเป็นเวลา 3 ปี แล้วกลับมาที่อิ๋นหยาง ตั้งร้านนวดผู้พิการอีกคังซิน กล่าวว่า ผู้ปกติจำนวนมากใช้ชื่อผู้พิการตาบอดเปิดร้านนวด ตั้งชื่อแปลกๆ เพื่อหลีกเลี่ยงภาษี ใช้โอกาสจากรัฐบาลที่สนับสนุนผู้พิการ แอบแฝงนโยบาย แย่งงานของผู้พิการ ทำให้การพัฒนาอุตสาหกรรมนวดผู้พิการตาบอดได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง
การนวดผู้พิการตาบอดต้องได้รับการควบคุมให้ดีขึ้น
ชาวอิ๋นหยางหลายคนรายงานว่า ร้านนวด “ชู캉 ผู้พิการตาบอด” ที่หน้าโรงพยาบาลเมืองอิ๋นหยาง ได้ใช้แพทย์ผู้พิการตาบอดขายเครื่องนวดราคา 1,200 หยวน ภายในไม่กี่เดือนก็ปิดกิจการ โทรไปหา กลับไม่มีเบอร์ ไปที่เดิม ไม่พบร่องรอยใดๆ ตลาดมีร้านนวดผู้พิการตาบอดที่ไม่มีทักษะการนวด แต่เปิดร้านอย่างรวดเร็ว บางร้านไม่ซื่อสัตย์ หลบเลี่ยงค่าเช่า หายไปในคืนเดียว ลูกค้าที่จ่าย 1,000 หยวน ได้บัตรทอง 40 ครั้ง ต้องยอมรับชะตากรรม บางร้านไม่ได้พยายามพัฒนาทักษะ คุณภาพบริการ หรือสภาพแวดล้อม แต่กลับแข่งขันกันด้านราคา คุณนวด 30 นาที 10 หยวน ฉันนวด 45 นาที 8 หยวน คุณนวด 1 ชั่วโมง 10 หยวน ฉันนวด 2 ชั่วโมง 10 หยวน จนขาดทุน ต้องปิดกิจการ ที่เมืองหลิงวู อัตราการแข่งขันต่ำสุดอยู่ที่ 3 หยวนต่อครั้ง ทำให้ 4 ร้านต้องปิด 3 ร้าน ร้านนวดผู้พิการที่เมืองสือจือซานมีมานานกว่า 10 ปี แต่ยังไม่ขยายตัวอย่างมีนัยสำคัญ
คุณจิ่วต้าเพิง ประธานสมาคมผู้พิการตาบอดเนียซาง กล่าวอย่างกังวลว่า การนวดผู้พิการตาบอดมีความรู้และทักษะสูง ไม่ใช่แค่แรงงาน ถ้าไม่สามารถแสดงคุณภาพทางการแพทย์ได้ อาชีพจะค่อยๆ ลดลง รัฐบาลเสียทรัพยากรจำนวนมากในการอบรมผู้พิการ แต่บางคนกลับไม่สามารถทำงานได้อย่างมั่นคง นักนวดผู้พิการเราควรพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่อง อย่าแข่งขันกันในเรื่องราคา ทำให้คุณค่าแรงงานลดลง จนต้องปิดกิจการ กลับมาเป็นภาระของสังคมและครอบครัวอีกครั้ง
นักนวดผู้พิการหลายคนกล่าวว่า หน่วยงานแรงงานและหน่วยงานจัดหางานผู้พิการ ให้การประเมินทักษะผู้พิการอย่างหละหลวม จำนวนใบประกาศเพิ่มขึ้น แต่คุณภาพไม่ได้ดีขึ้น ผู้ที่มีทักษะจริงไม่ถึงครึ่ง ผู้พิการขอเปิดร้านนวดก็ง่ายมาก แค่มีบัตรผู้พิการและใบอนุญาตสุขาภิบาล ก็ได้รับการลงทะเบียน หน่วยงานมีเจตนาดีต่อผู้พิการ แต่จะเกิดผลตรงข้ามหรือไม่? การจัดการอย่างเป็นระบบ ดำเนินการอย่างมีระเบียบ เป็นสิ่งที่ต้องเร่งดำเนินการ พวกเขาเรียกร้องให้เร่งกำหนดกฎหมายควบคุมอุตสาหกรรมนวดผู้พิการตาบอด ออก “ข้อบังคับการจัดการตลาดนวดผู้พิการตาบอด” ท้องถิ่น หน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรจัดการอย่างเป็นระบบ ควบคุมการนวดผู้พิการตาบอด กำหนดราคาอย่างเป็นเอกภาพ ยกเลิกสิทธิ์การประกอบอาชีพของร้านที่ไม่มีคุณสมบัติ
พวกเขาเสนอว่า สมาคมผู้พิการ หน่วยงานแรงงาน และหน่วยงานการศึกษา ควรนำการฝึกอบรมอาชีพนวดผู้พิการตาบอดเข้าสู่ระบบปกติและเป็นระบบ รัฐบาลควรให้การสนับสนุนด้านนโยบาย จัดสรรงานนวดผู้พิการตาบอดให้กับผู้ที่มีคุณสมบัติเป็นพิเศษ ให้สิทธิพิเศษในการลดภาษีกับหน่วยงานที่จ้างผู้พิการตาบอดจำนวนมาก จัดตั้งสมาคมนวดผู้พิการตาบอด จัดการแข่งขันทักษะ ประกวด ประเมินผลงาน ทุกปี