ชงเหว่ยเซียนโก๋

ชงเหว่ยเซียนโก๋
【แหล่งที่มา】"เซียนชวนเฉียวเซียวจียันถัง"。
【ชื่ออื่นๆ】ฮวงหยุนโก๋ (ใน "เซียนชวนเฉียวเซียวจียันถัง") เซียนโก๋ (ใน "เซียนชวนเฉียวเซียวจียันถัง") หยางอินซาน (ใน "เซียวเชียวชูเยา" ตอนที่สี่)
【องค์ประกอบ】จุ่ยจิงปี 150 กรัม (ผัด หรือเรียกว่าหัวแดง หรือเรียกว่าเนี่ยเต๋อ) ตูเหว่ย 90 กรัม (ผัด ไม่ใช้ส่วนที่เป็นกิ่ง) ชุ่ยเส้ายา 60 กรัม (ผัด) ไบจื้อ 30 กรัม (ไม่ต้องสัมผัสไฟ) มูเล่า (คือหัวขิง ปรับตามอาการ)
【วิธีใช้】นำยาทั้งหมดบดละเอียด ผสมกับน้ำกระเทียมร้อนหรือน้ำเหล้าร้อน แล้วทาบริเวณที่เจ็บป่วย
【สรรพคุณ】ขับลม กระจายความหนาว กระตุ้นการไหลเวียนโลหิต ลดบวม
【รักษาโรค】อักเสบของผิวหนัง แผลพุพองที่หลัง ภาวะไม่สมดุลระหว่างหยินและหยาง ความร้อนและความเย็นไม่ชัดเจน
【ข้อควรระวัง】หากความร้อนรุนแรงมาก ให้ใช้น้ำกระเทียมแช่ ไม่ควรใช้น้ำเหล้าผสมทา
【การเพิ่ม-ลดยา】หากอาการรุนแรงมาก ให้เพิ่มปริมาณจุ่ยจิงปี และมูเล่าเป็นสองเท่า ลดปริมาณยาสามชนิดอื่นลง; หากอาการเย็นมาก ให้เพิ่มชุ่ยเส้ายาและตูเหว่ยเล็กน้อย; หากแผลมี пу๊บเลือดเกิดเป็นแผลเล็กๆ ให้ใช้ยาสีสี่ชนิดแรกโรยไว้ก่อน แล้วตามด้วยผงมูเล่า; หากหลังใช้ยา รอยคล้ำรอบแผลยังไม่หาย แผลไม่มีเลือด ให้เพิ่มกุ้ยจิ้งและตังกุ้ย พอรอยคล้ำหายก็หยุดใช้ กลับมาใช้สูตรเดิม; หากหลังใช้ยาเจ็บยังไม่หาย ให้ละลายลาเบอร์และเมอโภะด้วยเหล้า แล้วใช้เหล้านี้ผสมกับผงยาเดิมเพื่อบรรเทาอาการเจ็บ; หากกล้ามเนื้อที่เป็นฝีไม่ยืดตัว ให้เพิ่มลาเบอร์เพื่อยืดกล้ามเนื้อ; หากแผลมีเนื้อแดงโผล่ออกมา ให้เพิ่มหนานซิงเพื่อขจัดลม