โจวยาตังกั่นตัง

โจวยาตังกั่นตัง
【แหล่งที่มา】"ซางฮานลู่"
【ชื่ออื่น】วีจีตัง (ใน "เจิ้งอินปูชี" ภาคสี่)
【องค์ประกอบ】โจวยา 12 กรัม ตังกั่น 12 กรัม
【วิธีใช้】ยาทั้งสองชนิด ใช้น้ำ 600 มิลลิลิตร ต้มให้เหลือ 300 มิลลิลิตร ดื่มแบบอุ่นหลังแยกเศษยา แบ่งเป็น 2 ครั้ง
【สรรพคุณ】บาดเจ็บจากไข้ ขาดน้ำ กล้ามเนื้อไม่ชุ่มชื้น ขาเกร็ง หงุดหงิด หนาวเล็กน้อย หัวใจและลำไส้ไม่สมดุล ปวดท้อง ปัจจุบันใช้รักษาอาการเกร็งของกล้ามเนื้อต้นขาจากภาวะขาดเลือดและน้ำ ปวดเส้นประสาทระหว่างซี่โครง ปวดกระเพาะ ปวดท้อง ปวดเส้นประสาทสะโพก ปวดท้องจากโรคอักเสบทางสตรี ปวดประจำเดือน รวมถึงโรคแผลในลำไส้เล็ก กระเพาะอาหารอักเสบเรื้อรัง โรคระบบประสาททางเดินอาหาร โรคอักเสบของเต้านมเฉียบพลัน โรคคอกระดูกสันหลัง ฯลฯ ที่เกิดจากภาวะขาดเลือดและพลังงาน หัวใจและลำไส้ไม่สมดุล
【คำอธิบายตำรับ】ตำรับนี้รักษาอาการจากน้ำและพลังงานเสียหาย ขาดเลือดและพลังงาน กล้ามเนื้อไม่ชุ่มชื้น ยาทั้งสองชนิด: โจวยา รสเปรี้ยวเย็น บำรุงเลือด ยึดพลังงาน สงบกล้ามเนื้อ บรรเทาอาการปวด; ตังกั่น รสหวานอุ่น บำรุงกระเพาะ สร้างพลังงาน บรรเทาอาการปวด ทั้งสองอย่างรวมกัน รสเปรี้ยวและหวานจะเปลี่ยนเป็นพลังงาน สมดุลหัวใจและลำไส้ มีผลบรรเทาอาการเกร็งและปวดกล้ามเนื้อ
【การศึกษาทางทดลอง】ฤทธิ์คลายกล้ามเนื้อ บรรเทาอาการปวด ต้านการอักเสบ สถาบันแพทย์อันฮุย รายงานข้อมูลโรคท้องเฉียบพลัน 1977: 74 ตำรับนี้มีฤทธิ์ยับยั้งและสงบอย่างเข้มข้นต่อสภาพที่มีการกระตุ้นผิดปกติ สารในโจวยา ทำให้ระบบประสาทส่วนกลางและสะพานสะท้อนของไขสันหลังสงบ จึงรักษาอาการเกร็งของกล้ามเนื้อทั้งในส่วนกลางและปลาย รวมถึงอาการปวดที่เกิดจากอาการเกร็ง สารในโจวยาและตังกั่น มีฤทธิ์สงบ บรรเทาอาการปวด ลดไข้ ต้านการอักเสบ คลายกล้ามเนื้อเรียบ ทั้งสองอย่างรวมกัน ฤทธิ์เหล่านี้จะเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ