การวินิจฉัยอาการนอนไม่หลับ

อัตราการเกิดอาการนอนไม่หลับสูงมาก ข้อมูลจากการสำรวจใหม่หลายแหล่งแสดงว่า อัตราการเกิดอาการนอนไม่หลับในสหรัฐอเมริกาอยู่ที่ 35.2% อาการนอนไม่หลับเกิดขึ้นได้ทั่วทุกเพศทุกวัย ไม่ว่าจะเป็นคนสุขภาพดี ชายหรือหญิง ผู้สูงอายุหรือวัยรุ่น ทั้งในเมืองและชนบท รวมถึงผู้ที่มีโรคทางจิตเวช ระบบประสาท หรือโรคภายในอื่นๆ ทุกชนิด
เกณฑ์มาตรฐานเชิงสุขภาพ (มาตรฐานทางคลินิก) ของอาการนอนไม่หลับ คือ:
(1) ผู้ป่วยร้องเรียนถึงความผิดปกติของฟังก์ชันการนอนหลับ;
(2) อาการเหนื่อยล้า ปวดศีรษะ หัวอึมครึม ในเวลากลางวัน เกิดจากปัญหาการนอนหลับ;
(3) เพียงแค่มีการนอนหลับน้อยลงโดยไม่มีอาการไม่สบายในเวลากลางวัน (ผู้ที่นอนน้อย) ไม่ถือว่าเป็นอาการนอนไม่หลับ
เกณฑ์มาตรฐานเชิงวัตถุประสงค์ คือ ประเมินจากผลการตรวจวินิจฉัยการนอนหลับแบบหลายช่องทาง (Polysomnography):
(1) ช่วงเวลาที่ใช้ในการเข้าสู่การนอนหลับยาวนานขึ้น (เกิน 30 นาที);
(2) เวลาการนอนหลับจริงลดลง (น้อยกว่า 6 ชั่วโมงครึ่งต่อคืน) และจำนวนครั้งที่ตื่นขึ้นเพิ่มขึ้น (เกิน 30 นาทีต่อคืน)
<นอนไม่หลับ>