Ang Turismo ay Nagpapahaba ng Buhay at Nagpapahulog ng Damdamin

Ang Turismo ay Nagpapahaba ng Buhay at Nagpapahulog ng Damdamin
Kapag ang mga tao ay umalis sa kumplikadong lungsod, at nasa gitna ng mga maganda at nakakagulat na bundok, mga waterfall, mga kagubatan, malinis na tubig, mga pastulan, mga bukid, mga maalikabok na lake, o malawak na dagat at langit, agad silang nakakapasok sa isang poetic na realidad, na nagpapalawak ng kanilang isip at nagpapataas ng damdamin. Ang turista na naglalakad sa tabi ng malinis na lake, nagpapahalim ng mga alaala sa nakaraan, at humahanap ng mga bakas ng kasaysayan; bumabangon sa bundok na puno ng mga puno, at nakikita ang libo-libo ng mga bundok na naglalaban sa sarili, ang araw sa gitna ng malaking ulap; dumating sa maganda at nakakagulat na beach, at nakikita ang malawak na dagat na humahalo sa langit, na nagpapahusay ng kasiyahan at pagkamalikhain. Sa isang kalikasan na walang limitasyon, ang lahat ng problema sa mundo ay nawala. Ang poetikong si Tao Yuanming noong panahon ng Eastern Jin ay sinulat: "Nagtayo ako ng isang tirahan sa gitna ng lipunan, ngunit walang ingay ng kotse at sasakyan. Tanong mo ako kung paano ako nagawa, ang aking isip ay malayo, kaya ang aking lugar ay parang malayo. Nagniningning ako ng bulaklak sa tabi ng bakanteng halaman, at nangangalaw ako sa Bundok ng Nan Shan." Sa Lake Yuquan sa Hangzhou, may isang salin ng panulat na nagsasabing: "Ang isda ay masaya, at ang tao ay masaya rin; ang tubig ay masaya, at ang tao ay masaya rin." Ito ay nagpapahiwatig na ang tahimik na mundo ng kalikasan ay nakakapagpahulog ng damdamin at nakakapagpahaba ng buhay.